« Όταν σβήνει κανείς ένα κομμάτι από το παρελθόν σβήνει αντίστοιχα και ένα κομμάτι από το μέλλον και είναι θλιβερή η ζωή που μοιάζει με ακατοίκητο σπίτι»

Γ. Σεφέρης

Το βιομηχανικό τοπίο, είναι αναπόσπαστο  μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ως πρωταρχικό στοιχείο για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Τα βιομηχανικά κτίσματα, που σήμερα τα συναντάμε ως κενά κελύφη, μνημεία αλλοτινών εποχών, συνδέονται άμεσα  με τη γενιά των παππούδων μας.

Η άφιξη των προσφύγων μετά την μικρασιατική καταστροφή αναζωογόνησε και τη βιομηχανία (κυρίως την κλωστουφαντουργία), καθώς στη δεκαετία 1922 – 1932 διπλασιάστηκε ο αριθμός των βιομηχανικών μονάδων στην Ελλάδα. Η συγκίνηση είναι πολύ μεγάλη σ’ αυτους τους εγκαταλελειμένους πια χώρους … Ένα ερειπωμένο εργοστάσιο, μια παλιά καμινάδα, ένα σκουριασμένο μηχάνημα, καρούλια με πολύχρωμες κλωστές πεταμένες εδώ και εκεί φέρουν έντοντες προσωπικές μνήμες!

Είναι πολύ σημαντικό αυτά τα μνημεία της βιομηχανικής μας κληρονομιάςκομμάτια της πολιτιστικής μας παρακαταθήκης, κουφάρια μιας άλλης εποχής, να προστατευθούν, να αναδειχθούν και να αξιοποιηθούν με τέτοιο τρόπο, διατηρώντας την ιστορική μνήμη και εναρμονίζοντας με τον καλύτερο τρόπο το παρελθόν με το παρόν!!!